Wie ik ben laat zich niet samenvatten
Ik was bij een bijeenkomst voor vrouwelijke ondernemers.
Ik ging erheen met het idee om te verbinden, uit te wisselen, samen te zijn. Op een gegeven moment kwam de vraag: ‘wie ben je?’ Met de uitnodiging om dat op te schrijven.
Ik begon gewoon.
Ik schreef mijn rollen op. Vrouw. Dochter. Moeder. Partner. Ondernemer. Therapeut.
Daarna eigenschappen. Warm. Intuïtief. Creatief. Empathisch. Fel. Rustig.
Het klopte wel. En tegelijk ook niet.
Want terwijl ik schreef, voelde ik al snel weerstand. Niet omdat het onwaar was, maar omdat het me niet raakte. Omdat het te klein werd.
Dit zijn stukjes van mij. Maar dit is niet wie ik ben.
Wanneer mijn lijf eerder spreekt dan mijn hoofd
Terwijl ik daar zat, merkte ik dat er iets in mij in de weerstand ging. Ik voelde mijn opstandigheid.
Niet zacht. Niet voorzichtig. Meer een duidelijke, lichamelijke nee.
Ik voelde felheid opkomen. Niet richting iemand anders, maar van binnenuit. Deze manier van kijken haalt mij bij mezelf vandaan.
Wie ik ben, ervaar ik niet als iets wat ik kan vastzetten in een paar zinnen.
Niet als een profiel.
Niet als een lijstje.
Voor mij zit wie ik ben in hoe ik aanwezig ben.
In hoe ik schrijf.
In wat ik wel zeg, en ook in wat niet.
Ik stopte met schrijven.
Niet omdat ik niets had.
Maar omdat doorgaan niet klopte.
De vraag zelf was niet het punt. Wat er gebeurde, ging over wat hij in mij raakte. De vraag bracht een proces in mij op gang. Niet omdat ik geen antwoord heb, maar omdat mijn lichaam iets anders deed dan mijn hoofd.
Het raakte een oude neiging:
om mezelf te verklaren,
om mezelf samen te vatten in woorden.
En precies daar voelde ik heel helder:
dit wil ik niet meer.
Wat later helder werd
De volgende ochtend, na mijn ritueel en meditatie, schreef ik in mijn dagboek.
En daar viel alles op zijn plek.
Wie ik ben, is veel meer dan wat ik kan opschrijven.
Het is ook mijn geschiedenis.
Mijn ervaringen. Mijn aanwezigheid.
Mijn manier van vallen en weer opstaan.
Mijn leven is niet zonder hobbels geweest.
Er zijn periodes geweest waarin mijn lichaam mij tot stilstand dwong.
Ervaringen die mij gevormd hebben, maar die mij niet definiëren.
Wat ze wel hebben gedaan, is mij laag voor laag dichter bij mezelf brengen.
Afpellen in plaats van worden
Wat ik steeds duidelijker voel, is dat mijn leven niet gaat over meer worden.
Niet over toevoegen.
Maar over afpellen.
Laagjes die ik ooit nodig had.
Overtuigingen die logisch waren toen.
Rollen die me hebben geholpen om het vol te houden.
Laag voor laag.
Dat afpellen gebeurt niet alleen in woorden.
Het gebeurt in mijn lijf.
In adem.
In stilte.
In momenten waarop ik me verbonden voel met de natuur om me heen, met de elementen, met iets wat groter is dan mijn persoonlijke verhaal.
Daar gaat het voor mij niet meer over wie ik ben als persoon.
Maar over hoe ik aanwezig ben.
Als mens, als onderdeel van een groter geheel.
Wie ik ben, leef ik, door laag voor laag af te pellen wat ik ooit ben gaan geloven over mezelf, steeds dieper verbonden met mijn lichaam, de natuur en het grotere geheel, niet om iemand te worden, maar om van daaruit, doorleefd en met beide voeten op de grond, anderen te begeleiden in hetzelfde proces.
Misschien herken je jezelf in wat ik hier deel.
Misschien voel je dat er iets in beweging is gekomen, of juist nog geen woorden heeft.
Als je merkt dat je hier verder in wilt voelen, je bent welkom voor een kennismaking of om te lezen over het I AM-programma, waarin innerlijke autoriteit geen concept is, maar iets wat je weer leert ervaren van binnenuit.
